Granat…

Od jego hiszpańskiej nazwy „granada”, pochodzi wiele miejscowości w Ziemi Świętej jak również nazw geograficznych takich jak: Grenada, Granada, Grenadyny.

Symbole owocu granatu zdobią zwieńczenia kolumn, ornamenty liturgicznych szat, są także częstym motywem fresków i malowideł.

Granat uprawiany jest na terenach Azji Mniejszej, Zachodniej, na Kaukazie i półwyspie Indyjskim. Lubi klimat suchy, gorący, a i nie straszne mu mrozy. Drzewo granatu wyrośnie na przysłowiowej grudce ziemi, nawet ze skalnej rozpadliny. Owoce granatu kształtem przypominają jabłka, rozmiarem potrafią je przegonić, a zbierane są zanim dojrzeją. W zależności wielkości dojrzałego owocu znajdziemy w nim od 200 do nawet 700 ziaren.

Z osnówek granatu wyciśniemy przepyszny orzeźwiający sok, zrobimy słodko-cierpki syrop zwany grenadyną, wino a także kwas cytrynowy, którym śmiało zastąpimy cytrynę. Dresing z granatu – petarda 😉. Osnówki możemy również ususzyć, co czynią mieszkańcy Indochin.

Żeby dostać się do słodyczy granatu musimy przedostać się przez jego skórzastą i twardą łupinę, co obarczone jest ryzykiem poplamienia odzieży. Nie ma co się jednak zniechęcać. Wysiłek warty jest zachodu.

Owoce granatu są bogactwem:

• żelaza,
• wapnia,
• fosforu,
• potasu,
• witamin: C, B1, B2, B3,
• fitoestrogenów.

100 ml soku to ok. 70 kcal. W takiej porcji 79 % stanowić będzie woda, 18 % węglowodany, 1,1% białko i niecały 1% tłuszcze.

Granat stosowany jest:

• w leczeniu chorób pęcherza moczowego,
• wykazuje właściwości przeciwrobacze,
• leczy biegunkę zakaźną,
• łagodzi owrzodzenia w ustach i gardle,
• wzmacnia dziąsła,
• pomocny jest także w usuwaniu kamienia nazębnego (podobnie jak truskawki).

Dzięki zawartości kwasu elagonowego wspiera proces regeneracji wątroby. Znajdziemy w nim także przeciwnowotworowy resweratrol, który najliczniej występuje w winogronach.

Zachęcam Was do znalezienia sposobu na „rozbrajanie” granatu,  by cieszyć się jego smakiem, na zdrowie!